tanja weegink

sneeuw

2009-12-21T23:39:00.006+01:00

Ik ben nogal een koukleum.
Een ijsje in de zomer is me al te koud, dus een vijver die helemaal bevroren is...
Ik bibber als ik sneeuwballengevechten zie, en sneeuwpoppen loop ik zo snel mogelijk voorbij.
Ik heb zo'n hekel aan kou dat ik eigenlijk zou willen weigeren een winterjas te bezitten.

Vandaag heb ik het er dan toch maar op gewaagd en inderdaad het was heerlijk zo met dat zonnetje en alles was prachtig.
De eendjes zwommen met z'n allen dicht bij elkaar in de sloot. Toen ik op ze af liep om ze te fotograferen kwamen ze allemaal vliegensvlug op me af waggelen en gingen pal voor me liggen.

Misschien dachten ze dat dat zwarte doosje vol broodkorstjes zat.

origineel

2009-11-08T16:00:00.015+01:00

Er zijn nog originele American Kitchens te vinden in de wijk. Een heel enkele is nog helemaal in originele staat, de meeste zijn toch wel wat aangepast, al was het alleen maar om het oorspronkelijke aantal van drie onder- en twee bovenkastjes wat uit te breiden.

Kennelijk vond de architect deze keuken - al in de jaren vijftig ontworpen door Raymond Loewy - geschikt voor deze huizen.

De meeste zijn vroeg of laat gesloopt: te lawaaiig, onpraktisch, niet mooi, niet modern genoeg, wat dan ook. Anderen echter hebben deze kastjes nog steeds, al dan niet op enige wijze aangepast of gemoderniseerd.

Er zijn mensen die het zo'n mooi ontwerp vinden dat ze er eigenlijk nooit afstand van zouden willen doen. Ze onderhouden en koesteren 'm en maken er iets heel persoonlijks van.(Ik dacht jarenlang dat ik bij de laatste groep hoorde en heb serieus overwogen onze keuken voor een tweede keer op te laten knappen. Uiteindelijk, na veel wikken en wegen, hebben wij het heel anders aangepakt en zit ik op de vroegere plek van het aanrecht dit stukje te tikken.)

dinsdagmiddag

2009-10-26T22:45:00.018+01:00

Ik moet nog maar eens benadrukken het een heel bewuste keus is om tot nu toe geen interieurs hier te plaatsen, simpelweg zodat niemand bij wie ik binnen kom om te fotograferen verwachtingen heeft over waar ik in geïnteresseerd ben.

Het zal me maar gebeuren: blijkt dat ik vooral fotografeer hoe het bankstel geplaatst is, dan gaat men nadenken over het eigen interieur! En voordat ik langskom flink poetsen en schuiven... weg karakteristieke zithoek.

Vaak reageren mensen op mijn verzoek hun interieur te fotograferen met: "oh, maar bij mij is er niets bijzonders te zien". Eigenlijk zijn dat de leukste huizen voor mij, waar bijvoorbeeld nog de originele keukens te vinden zijn, of waar flink vertimmerd is, maar dan zo'n 20 of 30 jaar geleden. En dat is pas echt interessant...

Hoewel de meeste foto's op deze blog met verschillende camera's zijn gemaakt, vooral digitaal - soms zelfs met mijn mobieltje, zijn ze wel degelijk doordacht. En al zijn het technisch gezien niet altijd de beste beelden, ze geven wel mijn visie op een aspect van onze wijk, meer mijn gevoel, mijn "woonbeleving", de dinsdagmiddag...

Soms als ik aan het fotograferen ben zie ik iets leuks, en dat moet dan toch even op de foto. Zoals een poes die op de verwarming ligt te spinnen...

zomer

2009-08-05T23:56:00.003+02:00

Eindelijk weer eens een echt zomerse dag. De tafel naar buiten gesleept...

long time...

2009-07-15T23:22:00.005+02:00

Van het voornemen dagelijks te bloggen kwam niet zoveel terecht.
Van fotograferen des te meer.
Fotograferen van interieurs vooral, en de resultaten zijn geweldig. Het cliché "er zijn geen twee huizen gelijk" hoor ik vaak, en het is waar.

Ik kijk niet of de huizen mooi zijn, of de inrichting wel klopt met een bepaalde stijl of trend. De mooiste foto's maak ik juist van de onbewaakte ogenblikken. Daar waar de bewoner voor mij zichtbaar wordt. Soms zit 'm dat in een verbouwing, soms zit dat in een schilderij boven een piano.

De teller staat nu rond de 60 huizen danwel tuinen en het wordt er eigenlijk alleen maar interessanter op.
Ik laat de foto's nog niet zien omdat ik hoop dat iedere huiseigenaar die mij binnenlaat dat onbevangen doet. Heel af en toe heb ik het gevoel dat iemand hard heeft geprobeerd het huis er voor de foto er op z'n mooist uit te laten zien. Maar juist het niet zo gladgestreken hoekje val ik dan toch vaak voor.

Natuurlijk kan iedereen ergens in 2010 alle foto's die gelukt zijn bekijken. Er komt ongetwijfeld iets van een expositie, en wie weet wat nog meer...

Het is ook in ieder huis voor mij weer een verrassing wat ik aan zal treffen. Die verrassing zorgt voor sterke foto's en daarom ga ik ook liefst niet van te voren kijken "of het wel wat is". Want het is altijd interessant voor mij.

Eigenlijk zou ik op m'n voorhoofd moeten plakken: "mijn eigen huis is ook niet mooi" zodat ik nooit meer onzekerheid bij mensen hoef te voelen of hun huis wel de moeite waard is om op de foto te zetten.

Het meest bijzondere is toch wel het enthousiasme waarmee bijna iedereen mee doet aan mijn project. Dat is voor mij een onderdeel van dat "wij(k)-gevoel" dat ik al eens heb geprobeerd te doorgronden. Wij wonen in een soort dorp op zich.

dag 020: waarom?

2009-04-14T23:13:00.004+02:00

Als ik ergens sta te fotograferen maken volwassenen wel eens een opmerking of een grapje over mijn onderwerp. Kinderen niet, die vragen steevast "waarom maak jij daar een foto van?"

Eigenlijk maak ik alleen maar foto's omdat ik iets mooi vind. Dat er vaak een tweede reden is waarom ik iets mooi vind gaat voor kinderen meestal te ver: iets is mooi of niet.
Deze muur vind ik niet alleen mooi vanwege het samenspel tussen het jonge groen en de - bewerkte - muur; het mooie aan deze muur vind ik bovendien dat jongeren blij waren met het vlak waarop ze zich konden uitleven, waar wij als bewoners dan weer niet blij mee waren en ik herinner me nog een bestuursvergadering van de Groenstichting waarin besloten werd een heg voor zo'n gevel te plaatsen want dat scheen te helpen. Wat mij betreft is de opzet geslaagd, want het levert een prachtig beeld op van de verschillende manieren waarop verschillende groepen ergens mee om (willen) gaan. Het jongetje vond het geloof ik toch wel wat vreemd, zo'n mevrouw die een foto maakt van iets wat niet mag...

Ik was niet tevreden over de eerste foto die ik van deze muur maakte, dus heb ik het opnieuw geprobeerd.

dag 019: stillevens

2009-04-13T22:05:00.005+02:00

Iedereen kent wel die momenten dat je iets ziet liggen op straat of in de struiken en dat je denkt...

Normaal gesproken ga ik geen straatvuil fotograferen op film (op een rolletje zitten maar 12 opnames), maar voor dit stilleven heb ik een uitzondering gemaakt. "Het" kreeg van mij één shot tot z'n beschikking, morgen kijken of 'ie is gelukt. De kleuren zijn zo mooi, het is alsof het fruit van een oud schilderij op straat is gekwakt.

Ik fotografeer nu voor dit project eigenlijk uitsluitend nog op film. Als ik met m'n digitale camera of m'n mobieltje aan het fotograferen ben kost dat ook tijd, en het is moeilijk om ermee te stoppen, of de omstandigheden nou gunstig zijn of niet. Het kost verder niets dus schiet je er vaak maar op los. Als ik dan een uur later aan het "echte" werk begin moet ik in een heel ander soort concentratie komen.

Mobieltjes-foto's hebben dan vaak weer een heel leuke beeldkwaliteit, en het kost me ook weinig energie, het is spelen. Dus de gekleurde wasknijpers mochten erop.

Voor de kijkers thuis is het op deze manier minder interessant, maar ja, ik moet gewoon eerst kijken welke kant dit project op gaat.

Over het algemeen ben ik héél blij met de foto's die ik in huizen en tuinen heb gemaakt. De locatie kan prachtig zijn, toch kun je niet helemaal inschatten hoe het er op de foto uit zal zien. Het komt ook voor dat ik door m'n lens kijk en er weinig van verwacht, de foto tóch neem, maar dan het ingescande negatief bekijk en mezelf "waaaaaauw" hoor zeggen. En soms mislukken er ook foto's, zijn ze te licht of te donker.

Het zou kunnen dat er op deze blog alleen nog maar kiekjes verschijnen, misschien ga ik wel meer prijsgeven, het is even afwachten, ook voor mijzelf.

Ik word nu al wel gedwongen m'n aandacht op iets anders te richten dan op de schuttingen en schuurtjes, er zit inmiddels zo veel blad aan de bomen en struiken dat er nog maar weinig te zien is. Daar kan ik pas na de herfst weer mee verder. Natuurlijk zijn er oneindig veel interieurs te fotograferen, maar ook buiten zie ik steeds weer nieuwe onderwerpen.

dag 016: goede vrijdag

2009-04-10T23:20:00.007+02:00

Goede vrijdag, het was zalig weer, lekker de hele dag wat aangerommeld en ik heb alleen onze eigen tuin gefotografeerd.

Plannen om er nou eens echt wat van te maken zijn er al lang, maar het komt er maar niet van. Kiezen is moeilijk! En eigenlijk past het zo ook wel bij ons.

dag 015: schaduw

2009-04-09T23:08:00.001+02:00

Na een dag m'n tijd verdelen over moederen en fotograferen is er dat moment dat ik eigenlijk alleen nog maar "niks" wil doen. Dan valt m'n oog op de schaduwen op de muur...

dag 014: aanpassingen

2009-04-08T23:13:00.004+02:00

Wat ik in huizen fotografeer is hoe wij als bewoners met het gegeven "kader" omgaan.
Kinderen houden zich over het algemeen niet met de inrichting van het huis bezig, zij hebben oog voor heel andere dingen. Dat moeder natuur het ook niet altijd perfect doet bijvoorbeeld, dus daar verzinnen ze dan wat op. Sommige bomen kun je maar lastig in klimmen, die moeten wat meer "dwarstakken" krijgen. Heb je in ieder geval een plek om te zitten.

dag 014: aanpassingen II

2009-04-08T23:00:00.001+02:00

Over het algemeen hebben kinderen sowieso niet zoveel in te brengen als het gaat over dingen die volwassenen aan het huis willen veranderen.
Een van onze zoons was diep verontwaardigd toen we vertelden dat we gekozen hadden voor een betonnen aanrechtblad: hij was al dat beton zat. Zijn opluchting was groot toen er geen drie meter lange grindtegel afgeleverd werd!

dag 013:

2009-04-07T23:20:00.003+02:00

Toen wij in 1995 hier net woonden kwam er heel regelmatig een stel eenden over ons plein wandelen, soms scharrelden ze zelfs wat rond bij onze voordeur. Ik vond dat ongelooflijk leuk, en toen er vanochtend tijdens het fotograferen eentje op z'n gemak over het fietspad kuierde moest 'ie op de foto. Geen goeie foto, wel een leuke herinnering aan luid gekwaak onder ons raam.

Een eindje verderop bij het groendepot meende ik eerst dat iemand z'n tuinafval (en meer) naast de bak gemikt had. Toen ik wat beter keek zag ik dat het een hut is / wordt / is geweest. Ik ben gek op hutten en zal proberen in m'n archief een foto te vinden van een prachtexemplaar dat ooit op ons veldje stond. Het witte ding rechts is de kapotte tuinstoel die ik vorige week achter een plein of twee verderop zag liggen; heeft 'ie toch nog een bestemming gevonden ;)

dag 013:

2009-04-07T23:07:00.004+02:00

De afgelopen dagen heb ik heel veel gefotografeerd, op film. Na het inscannen van de negatieven bleef er niet zo veel tijd meer over voor bloggen.

Ik heb veel buiten gefotografeerd omdat nu de bomen nog kaal zijn waardoor muren en schuttingen en dergelijke nog goed zichtbaar zijn.

Ook heb ik twee ateliers gefotografeerd, met de resultaten ben ik heel blij! Pas als m'n project wat vastere vormen heeft aangenomen en duidelijk wordt welke kant het op gaat kan ik nadenken over wat ik al op m'n weblog zet.

dag 012: retro II

2009-04-06T23:23:00.005+02:00

Ik hou nogal van seventies (-achtige) spulletjes en ik vond het leuk eens wat bij elkaar te zetten voor een foto.

dag 011: onder het balkon

2009-04-05T16:40:00.014+02:00

Ik zou het wel willen hoor: een huisje bijvoorbeeld aan de rand van een dorp ofzo, aan de bosrand, en dan met een echte waslijn in het zachtglooiende frisgroene gazon, waar dan net als in de Witte Reus reclame mijn wasje kraakhelder hing te wapperen... Natuurlijk waren wij dan ook een altijd stralend gezin en huppelden wij steeds vrolijk de tuin in en zwierde ik mijn kinderen in het rond.

Die reclamejongens zadelen ons op met ik-weet-niet-wat voor "beelden".

De realiteit is dat mijn tuintje slechts zo'n 60 m2 meet. De "glooiingen" in ons gazon dat de afmetingen van een theedoek heeft bezorgen ons verzwikte enkels. Mijn wasrek roestte al na een jaar en ik ken geen wasmiddel dat opgewassen is tegen de vlekken in tennissokken waar een kind mee het veldje is opgerend.

Het is bij ons heel anders dan in de reclame, maar ik ben elke dag blij met ons plekje en ons tuintje.

dag 011: buiten

2009-04-05T16:10:00.005+02:00

Het was qua licht een perfecte ochtend om te fotograferen. Veel voorbijgangers spreken me even aan en dat maakt het werk nog leuker. Zo krijgt het project gaandeweg wat meer bekendheid. Ik ben heel blij met de uitnodigingen die ik kreeg om binnen te komen fotograferen :).
Vanmiddag ging ik op m'n gehoor af: ergens was iemand aan het klussen in z'n tuin, en hoera! ik mocht komen fotograferen!

dag 010: retro

2009-04-04T22:02:00.005+02:00

Vandaag werd de garage-sale gehouden. In het kader van dit fotoproject dacht ik de afgelopen dagen een aantal keren na over hoe Nederland eruit zag in begin-jaren '70, de tijd dat onze huizen er net stonden. Toen ik vanochtend hier en daar een kraampje bekeek stonden ze er zo maar:

De witte kopjes met bloemetjes die wij vroeger hadden. Ze waren van een soort glas gemaakt en ik herinner me hoe één setje zeer hardnekkig aanwezig bleef in ons keukenkastje.

dag 009: luchten

2009-04-03T22:49:00.005+02:00

dingen die te luchten hangen

wasjes aan de lijn

openstaande ramen

de poëzie van de frisse ochtend

dag 009: meer schuttingen

2009-04-03T14:06:00.003+02:00

Ik heb zo voor mezelf min of meer een beeld gevormd hoe ik het aan wil gaan pakken om ze te fotograferen, dus: het is tijd om serieus aan de slag te gaan met die schuttingen.

dag 009: paadjes

2009-04-03T13:52:00.003+02:00

Er zijn plekken in de wijk waar ik met pijn in het hart loop: daar waar prachtige hoge bomen gekapt zijn. Ongetwijfeld allemaal met een geldige reden - voor wie die dan ook geldt. Ik kijk nu maar de andere kant op bij zo'n lege plek.

Gelukkig hebben we hier en daar nog een mooi plekje, ik hoop dat we die in stand kunnen houden.

Achter de tennisbaan waan ik me gedurende een paar passen in een ander oord.
Het doet zo vreemd aan, de combinatie van die bomen (een cypres daarachter?) met dat schuurtje en die kale stam links.

dag 008: clematis

2009-04-02T22:23:00.004+02:00

Al jaren, misschien wel sinds we hier wonen, genieten we mee van de clematis van onze lieve buurtjes. Hij wolkt als een dik gordijn over de schutting. Vorig jaar gebeurde er iets met de clematis en mij: de muur was wit gemaakt in de zomervakantie en ik kwam op het idee om een uitloper houvast te geven onder de rand van het balkon. Het was alsof 'ie er op gewacht had en hij groeide razendsnel helemaal naar het andere eind van het balkon en er bleven maar ranken bij komen. Binnen een paar weken hadden we een dik pak dat een prachtige omlijsting van ons terrasje vormde.

Hij begint nu weer nieuwe blaadjes te vormen en ik ben zo benieuwd naar z'n bloei!

dag 008: lente

2009-04-02T22:02:00.008+02:00

Gisteravond was het heerlijk buiten!
Je kon het aan iedereen merken: lente...
Blije mensen, huppelende hondjes, vrolijke praatjes met andere baasjes, en een kind weer eens lekker op z'n buik in het gras!

Soms als een auto op een bepaalde manier geparkeerd staat op het plein en het zonlicht weerkaast in de raampjes dan krijg je van die mooie lichtvlekken op de muur - in dit geval via de inhoud van de vensterbank. Vorig jaar hingen hier nog keukenkastjes, nu kan ik er met verbazing volgen hoe snel het licht zich verplaatst.

dag 007: schuttingen

2009-04-01T14:47:00.000+02:00

Heerlijk als het zonnetje schijnt, behalve als je foto's wilt gaan maken van schuttingen. Bij de grond is het donker, maar boven in beeld zijn de betonplaten al overbelicht.

Met m'n digitale camera maak ik "schetsen" om de mogelijkheden van een plek in te schatten: als de lichtomstandigheden goed zijn kan ik teruggaan. Sommige van deze schetsfoto's kunnen uiteindelijk misschien wel gebruikt worden, maar het plan is toch om zoveel mogelijk op film te fotograferen.

dag 007: mist

2009-04-01T14:32:00.001+02:00

De dag begon mistig en ik kon 't niet laten m'n camera te pakken. Voor de uiteindelijke serie is dit soort beelden (waarschijnlijk) niet bruikbaar, maar op de blog kunnen ze best.

dag 006: bouwsels

2009-03-31T23:10:00.001+02:00

Ik zou geen goeie zijn voor sommige commissies. Hoewel ik ook vind dat het uiterlijk van de huizen niet teveel zou moeten veranderen (en ik dus eindelijk m'n garagedeur moet schilderen) hou ik enorm van de tuinkant van onze wijk. Schuttingen, schuurtjes, hokjes, uitbouwen noem maar op: ik verzamel ze. Achter de huizen zie je wie er in onze wijk wonen.

Natuurlijk zie ik ook wel dat ze niet altijd een schoonheidsprijs verdienen, maar ik kan echt blij worden van een dakje dat nog boven een schutting uit piept - mocht iemand zich afvragen waarom ik een schutting sta te fotograferen.

Het viel me vandaag pas echt op: de enorme stijlbreuk in de vorm van het huisje op de tennisbaan. Hij lijkt zo uit Alandsbeek te zijn weggelopen.

dag 006: er was eens een keuken

2009-03-31T20:23:00.000+02:00

Dezelfde foto als gisteren, maar nu op film.

Eerlijk is eerlijk, eerst maar eens wat van mezelf laten zien. De nieuwe keuken is beneden, de betonnen kiezelmuur op het terras vond niet meer mooi, dus die heb ik volgeprutst met betonmortel o.i.d.
Openslaande deuren naar het terras!

Waar vroeger het aanrecht stond is nu een zithoek. Ik wil een bank op maat en vond dat ik die best zelf kon maken. Hij moet nog bekleed worden, er komen nog laden in, en dan gaan de boeken die er nu onder gestouwd liggen naar... tja.

Vanaf de bank-in-wording zie je mijn eerste zelfgetimmerde meubel:

dag 005: mooie maandag II

2009-03-30T23:00:00.001+02:00

De zon laag, door de vitrage.
Onder het balkon is het nog post-winter.

dag 005: mooie maandag

2009-03-30T14:44:00.002+02:00

Maandagochtend en mooi weer, wat een heerlijke combinatie.

dag 005: Gwen

2009-03-30T14:01:00.000+02:00

De kop is er nu echt af; vanochtend heb ik Gwens huis mogen fotograferen. We zullen geduld moeten hebben w.b. de negatieven, daarom heb ik toch snel ook een paar digitale foto's gemaakt en een kiekje van de geduldige hond die door mijn toedoen later brokjes in z'n bak kreeg dan gewoonlijk.

Gwen, bedankt voor je gastvrijheid en voor het openstellen van je huis.

Ik geniet van het fotograferen van een interieur. Het gaat me niet om het mooie, het huis is interessant zoals het op dat moment is. Zoals het er staat staat het er en ik verschuif dan ook in principe helemaal niets.

dag 004: geknot

2009-03-29T16:10:00.005+02:00

Eens in de zoveel jaar moet 'ie eraan geloven en staat 'ie er vreemd bij. Hij heeft iets heldhaftigs, staat met gebalde vuisten nieuwe uitlopers te maken.

dag 004: lijnen

2009-03-29T16:05:00.001+02:00

Kunstenaar Bouke IJlstra ontwierp de gevelplaten.

dag 003: lente

2009-03-28T16:07:00.000+01:00

Overal om je heen zie je dat de lente in aantocht is. Een paar dagen geleden was het nog zó koud dat ik me er nog helemaal niets bij voor kon stellen. Om thuis te fotograferen plukte ik dit takje.

dag 003: stilleven

2009-03-28T15:35:00.001+01:00

De dag begon regenachtig en het zag er niet naar uit dat het op zou klaren. Dan maar binnen blijven en vandaag m'n archief induiken? Eerst moest het hondje uit, en zoals ik met mezelf had afgesproken: altijd m'n camera(-mobieltje) mee. Vanonder m'n paraplu een mooi stilleven gefotografeerd. Het licht was mooi.
Vanmiddag werd het zowaar mooi weer, dus erop af en dit stilleven nogmaals - en nog een tuin die vanwege een verbouwing "open" was - op middenformaat vastgelegd: dit keer op film dus het resultaat laat nog op zich wachten. Ergens met zo'n fijne ouderwetse grote camera staan levert altijd een praatje op!

onbewoonde huizen

2009-03-27T13:14:00.000+01:00

kijk hier voor mijn foto's van onbewoonde huizen

dag 002: starten

2009-03-27T10:53:00.001+01:00

De ochtendwandeling met de hond is natuurlijk een mooie gelegenheid om onderwerpen te vinden. Op de Essex valt een uithangbord met de tekst "de Tuinkamer" op. Eerst maar even een rondje lopen en dan aanbellen. Eigenaresse Gwenn is allerhartelijkst en enthousiast als ik vraag of ik binnenkort mag komen fotograferen. Is hier sprake van verzamelwoede, of is zij professioneel bezig met oude spulletjes en decoreren?

De tuinkamer. Door de ontwerper van deze huizen bedoeld als hobbyruimte maar 40 jaar later zijn er zeer veel bedrijven, ateliers, praktijkruimtes en noem maar op in gevestigd. En inmiddels zijn er vele omgebouwd tot keuken of slaapkamer. Naar Gwenns tuinkamer ben ik heel benieuwd!

dag 001: 476: fotoproject eurowoningen

2009-03-26T15:00:00.000+01:00

476 dagen
476 huizen, tuinen, keukentafels, verzamelingen
476 foto's

Ik neem een voorschot op 2010, het jaar waarin we het 40-jarig jubileum vieren van onze wijk: officieel "Park Rozendaal", en in Leusden: "De Eurowoningen".

476 Dagen lang zal ik elke dag (minimaal) een foto maken van iets of iemand in deze wijk. Archiefmateriaal van mezelf en van anderen gebruiken. Dit plan zit al jaren in m'n achterhoofd, ik heb al wat materiaal verzameld en zelfs al eens een keer een aanloopje genomen naar dit project, maar dat is destijds op niets uitgelopen. Nu een nieuwe poging. Het plan is een "boekje" te maken. Wat voor boekje en met welke inhoud staat nog niet vast. Onze wijk blijft boeien, inspireren en er is dan ook al veel over gepubliceerd: de bouwers (tegenwoordig Blauwhoed) halen deze wijk nog steeds vol trots uit hun map, en váák als er geschreven wordt over wijkbeheer, wonen-en-werken, kindvriendelijke wijken enzovoort, komen de "Eurowoningen" in Leusden ter sprake.

Ik ben geen schrijver, en eigenlijk is ook al alles geschreven wat er te schrijven valt: hoe goed we samenwerken, hoe mooi de wijk is, de Jantje Beton-prijs, hoe fijn het zwembad is, de tennisbaan... Wat dat betreft ga ik geen nieuwe poging wagen.

Ik start dit project in de eerste plaats als fotograaf van architectuur en interieurs. Vooral mijn eigen leven in en mijn kijk op onze wijk zal mijn uitgangspunt zijn. Ik ben gefascineerd door de veranderingen die mensen in hun woonomgeving aanbrengen: om er hun thuis van te maken, er hun stempel op te drukken - dat kunnen verfraaiïngen zijn of noodzakelijke aanpassingen. Welke sporen laten we bedoeld of onbedoeld achter.

Het getal 476 is een werktitel. Deze wijk bestaat uit 476 identieke huizen, dat wil zeggen dat ze er aanvankelijk, in 1970, allemaal hetzelfde uitzagen aan de buitenkant. (Overigens weet ik het exacte aantal huizen niet, ik meen dat het er 476 zijn, maar misschien zit ik ernaast en dan hoor ik dat natuurlijk graag.) Bij de bouw kon voor verschillende indelingen gekozen worden en in de loop der jaren is er enorm veel verbouwd en aangebouwd. De komende 476 dagen ga ik de wijk verkennen: interieurs, exterieurs, bijgebouwtjes, aanbouwen. Maar ook de bewoners met hun beroepen, hobby's, passies, verzamelingen, herinneringen.

Op deze weblog zal ik mijn dagelijkse foto's, verhalen en bespiegelingen publiceren.
Bij deze nodig ik iedereen uit mij te voorzien van zijn of haar "footage". Ik heb al hier en daar gehoord van bijzondere interieurs waar ik dan ook zeer nieuwsgierig naar ben en die ik hopelijk binnenkort kan fotograferen.

Deze duif bijt 't spits af van mijn fotoproject over de Eurowoningen.

2009-03-26T12:00:00.000+01:00

Snappen alleen wij als bewoners wat het bijzondere van onze wijk is? Mensen uit andere wijken vinden het bij hen heel leuk. Is ons "wij-gevoel" ontstaan doordat iedere bewoner automatisch lid is van de "Groenstichting" en daarmee een klein stukje verantwoordelijkheid draagt voor de wijk? Of zijn het toch zwembad, tennisbaan en speelvoorzieningen?
Wijzelf wonen hier sinds 1995, daarvoor woonden we een aantal maanden in een flat tegen Kanaleneiland aan in Utrecht. Ook daar was een groot "wij-gevoel", maar dan alleen tussen de mensen in ons eigen trappenhuis: tegenover onze voordeur was die van een man die violist was geweest op cruise-schepen en zijn vrouw die ergens op een administratie van een faculteit werkte. Hij speelde nog regelmatig, de vioolmuziek klonk door hun en onze voordeuren heen: prachtig. Onder hen woonde een vuilnisman met z'n vrouw. Op maandag- en donderdagochtenden, als bij ons het vuil opgehaald werd parkeerden ze de vuilnswagen en kwamen hij en z'n maten bij haar een bakkie drinken. Als heel Nederland naar het WK zat te kijken ging hij in z'n tuintje in z'n neergeklapte tuinstoel liggen genieten van de rust. Boven ons woonde een vrouw die secretaresse was in het kantoorgebouw tegenover de flat, ze had een relatie met de (getrouwde) eigenaar van een regionaal beroemd restaurant. Onder ons woonde een vrouw die een secretariaatsservice runde. Zij had zoveel overgewicht dat ze niet meer kon lopen, haar bureau stond voor het raam. Dat raam ging open om pakjes te ontvangen of mee te geven, en om een praatje te maken. Ze wist veel over de buurtjes, en omdat ze nooit van haar plek kwam was ze een soort spil van "ons trappenhuis", wij als bewoners hadden háár gemeenschappelijk.

In onze wijk zijn gemeenschappelijke voorzieningen die alleen voor ons toegankelijk zijn. Dat schept al een "wij". Daarnaast zitten we op een soort eiland: alleen deze identieke huizenrijen, omgeven door vier wegen. Eenmaal in de wijk verzachten de gebogen lijnen die de binnenpleinen omringen de strakke vormen van de huizen. Een echte claustrofoob krijgt vluchtneigingen maar wij vinden het fijn.

2007-07-17T13:24:00.000+02:00

onbewoonde huizen

2007-02-02T17:44:00.000+01:00

Ik kom nu 12 jaar langs dit bejaardentehuis en ik ben de lelijkheid ervan gaan waarderen. In 2009 gaat dit gebouw gesloopt worden nadat er een nieuw pand is gebouwd.
Vanochtend heb ik toestemming gekregen om te fotograferen. De bewoners mogen niet op de foto, tenzij er nadrukkelijk toestemming is gegeven door de familie. Het gaat me toch vooral om het pand zelf, althans voor nu.

2007-01-23T11:56:00.000+01:00

Ik ben flats gaan fotograferen, op middenformaat vanwege de geconcentreerde manier van werken, de scherpte en de prachtige kleuren. Jammer!!! een lichtlek in de cassette. Dat moet dus over.

2006-11-03T17:27:00.000+01:00

Landschapsfotografie was nieuw voor mij, dat wil zeggen, natuurlijk heb ik wel eens vakantiekiekjes gemaakt van een mooi bergmeer enzo maar het leek nooit ergens op. Nu is het me wel gelukt en de manier van werken past ook bij me. Verstedelijking heb ik natuurlijk maar voor een heel klein deel kunnen onderzoeken, maar dat deel (een deel) dat voor mij heel dichtbij is en me raakt heb ik wel in beeld kunnen brengen voor m'n gevoel. En dat is het feit dat het landschap wordt ingeruild voor een soort bakstenen bunker, sommige delen van Vathorst lijken op naoorlogse 'revolutiebouw'. Horizontaal en verticaal: baksteen, rozerode en grijze baksteen. En natuurlijk asfalt. Om het voor de moderne stedeling wat op te leuken maakt men tegenwoordig groen, blauw en roze asfalt ... Voor bomen is nauwelijks plaats, daar zijn de tuinen te klein en de straten te smal voor. Hier en daar is een park of plantsoen gepland.

2006-10-17T17:05:00.000+02:00

Een halve dag nadat ik hier gefotografeerd had is er een geknakt. Ik wist niet dat dan kon.
Ze zijn ongelooflijk groot. Ik ben naar de omgeving van Zeewolde gereden, daar staan er nogal wat. Er stond een busje van een monteur naast, deze windmolens hier zijn zo'n 60 meter hoog!
Het is inderdaad druk in het Nederlandse landschap, het weiland is nog net niet van asfalt of kunstgras.

2006-10-13T17:52:00.000+02:00

Ik moet voor dit onderzoek echt op pad om een locatie te ontdekken. Dus: rijden en om me heen kijken... In Hooglanderveen stuitte ik op een prachtige schuur op een grasveldje, met een nieuw, strak hek erom heen. Op de achtergrond een nieuwbouwwijk... Het zag er onwerkelijk uit. Ik stond er nog geen minuut met m'n camera toen de boer naar me toe kwam. Hij vertelde vol trots over z'n schuur die al 200 jaar oud is en die hij al twee keer heeft moeten verplaatsen vanwege de naderende stad (Vathorst bij Amersfoort).

2006-10-08T17:03:00.000+02:00

Ik werd gegrepen door een berichtje in de krant over de verstedelijking van Nederland en ik besloot dit fenomeen fotografisch te onderzoeken. Ik heb gefotografeerd in Vathorst bij Amersfoort en in Leidsche Rijn bij Utrecht - De Meern.

Hoe ziet die verstedelijking eruit - hoe woont de nieuwe stedeling?

2006-05-28T19:31:00.001+02:00

Werktitel: 'meisjes van 15'

Ik fotografeerde pubers van rond de vijftien jaar met een verstandelijke handicap. Geboeid door de puurheid van deze kinderen, hun onvermogen zich anders voor te doen dan ze zijn koos ik ervoor ze zo eenvoudig mogelijk te portretteren. Om zoveel mogelijk te kunnen focussen op de persoon en om zoveel mogelijk de interactie met omgevingsfactoren te vermijden plaatste ik ze voor een kale witte achtergrond.
Deze modellen laten zich nauwelijks regisseren en zijn niet tot acteren in staat. Om een integer beeld te geven ging ik aftasten en zoeken om te ontdekken waar door voorzichtig sturen die momenten gevonden konden worden waar het kind z’n eigenheid en onbevangenheid liet zien, zich duidelijk niet bewust van z’n uitstraling.