dag 006: bouwsels

Ik zou geen goeie zijn voor sommige commissies. Hoewel ik ook vind dat het uiterlijk van de huizen niet teveel zou moeten veranderen (en ik dus eindelijk m'n garagedeur moet schilderen) hou ik enorm van de tuinkant van onze wijk. Schuttingen, schuurtjes, hokjes, uitbouwen noem maar op: ik verzamel ze. Achter de huizen zie je wie er in onze wijk wonen.

Natuurlijk zie ik ook wel dat ze niet altijd een schoonheidsprijs verdienen, maar ik kan echt blij worden van een dakje dat nog boven een schutting uit piept - mocht iemand zich afvragen waarom ik een schutting sta te fotograferen.

Het viel me vandaag pas echt op: de enorme stijlbreuk in de vorm van het huisje op de tennisbaan. Hij lijkt zo uit Alandsbeek te zijn weggelopen.

dag 006: er was eens een keuken

Dezelfde foto als gisteren, maar nu op film.


Eerlijk is eerlijk, eerst maar eens wat van mezelf laten zien. De nieuwe keuken is beneden, de betonnen kiezelmuur op het terras vond niet meer mooi, dus die heb ik volgeprutst met betonmortel o.i.d.
Openslaande deuren naar het terras!

Waar vroeger het aanrecht stond is nu een zithoek. Ik wil een bank op maat en vond dat ik die best zelf kon maken. Hij moet nog bekleed worden, er komen nog laden in, en dan gaan de boeken die er nu onder gestouwd liggen naar... tja.

Vanaf de bank-in-wording zie je mijn eerste zelfgetimmerde meubel:

dag 005: mooie maandag II

De zon laag, door de vitrage.
Onder het balkon is het nog post-winter.

dag 005: mooie maandag

Maandagochtend en mooi weer, wat een heerlijke combinatie.

dag 005: Gwen

De kop is er nu echt af; vanochtend heb ik Gwens huis mogen fotograferen. We zullen geduld moeten hebben w.b. de negatieven, daarom heb ik toch snel ook een paar digitale foto's gemaakt en een kiekje van de geduldige hond die door mijn toedoen later brokjes in z'n bak kreeg dan gewoonlijk.

Gwen, bedankt voor je gastvrijheid en voor het openstellen van je huis.

Ik geniet van het fotograferen van een interieur. Het gaat me niet om het mooie, het huis is interessant zoals het op dat moment is. Zoals het er staat staat het er en ik verschuif dan ook in principe helemaal niets.

dag 004: geknot

Eens in de zoveel jaar moet 'ie eraan geloven en staat 'ie er vreemd bij. Hij heeft iets heldhaftigs, staat met gebalde vuisten nieuwe uitlopers te maken.

dag 004: lijnen

Kunstenaar Bouke IJlstra ontwierp de gevelplaten.

dag 003: lente

Overal om je heen zie je dat de lente in aantocht is. Een paar dagen geleden was het nog zó koud dat ik me er nog helemaal niets bij voor kon stellen. Om thuis te fotograferen plukte ik dit takje.

dag 003: stilleven

De dag begon regenachtig en het zag er niet naar uit dat het op zou klaren. Dan maar binnen blijven en vandaag m'n archief induiken? Eerst moest het hondje uit, en zoals ik met mezelf had afgesproken: altijd m'n camera(-mobieltje) mee. Vanonder m'n paraplu een mooi stilleven gefotografeerd. Het licht was mooi.
Vanmiddag werd het zowaar mooi weer, dus erop af en dit stilleven nogmaals - en nog een tuin die vanwege een verbouwing "open" was - op middenformaat vastgelegd: dit keer op film dus het resultaat laat nog op zich wachten. Ergens met zo'n fijne ouderwetse grote camera staan levert altijd een praatje op!

onbewoonde huizen

kijk hier voor mijn foto's van onbewoonde huizen

dag 002: starten

De ochtendwandeling met de hond is natuurlijk een mooie gelegenheid om onderwerpen te vinden. Op de Essex valt een uithangbord met de tekst "de Tuinkamer" op. Eerst maar even een rondje lopen en dan aanbellen. Eigenaresse Gwenn is allerhartelijkst en enthousiast als ik vraag of ik binnenkort mag komen fotograferen. Is hier sprake van verzamelwoede, of is zij professioneel bezig met oude spulletjes en decoreren?

De tuinkamer. Door de ontwerper van deze huizen bedoeld als hobbyruimte maar 40 jaar later zijn er zeer veel bedrijven, ateliers, praktijkruimtes en noem maar op in gevestigd. En inmiddels zijn er vele omgebouwd tot keuken of slaapkamer. Naar Gwenns tuinkamer ben ik heel benieuwd!

dag 001: 476: fotoproject eurowoningen

476 dagen
476 huizen, tuinen, keukentafels, verzamelingen
476 foto's



Ik neem een voorschot op 2010, het jaar waarin we het 40-jarig jubileum vieren van onze wijk: officieel "Park Rozendaal", en in Leusden: "De Eurowoningen".

476 Dagen lang zal ik elke dag (minimaal) een foto maken van iets of iemand in deze wijk. Archiefmateriaal van mezelf en van anderen gebruiken. Dit plan zit al jaren in m'n achterhoofd, ik heb al wat materiaal verzameld en zelfs al eens een keer een aanloopje genomen naar dit project, maar dat is destijds op niets uitgelopen. Nu een nieuwe poging. Het plan is een "boekje" te maken. Wat voor boekje en met welke inhoud staat nog niet vast. Onze wijk blijft boeien, inspireren en er is dan ook al veel over gepubliceerd: de bouwers (tegenwoordig Blauwhoed) halen deze wijk nog steeds vol trots uit hun map, en váák als er geschreven wordt over wijkbeheer, wonen-en-werken, kindvriendelijke wijken enzovoort, komen de "Eurowoningen" in Leusden ter sprake.

Ik ben geen schrijver, en eigenlijk is ook al alles geschreven wat er te schrijven valt: hoe goed we samenwerken, hoe mooi de wijk is, de Jantje Beton-prijs, hoe fijn het zwembad is, de tennisbaan... Wat dat betreft ga ik geen nieuwe poging wagen.

Ik start dit project in de eerste plaats als fotograaf van architectuur en interieurs. Vooral mijn eigen leven in en mijn kijk op onze wijk zal mijn uitgangspunt zijn. Ik ben gefascineerd door de veranderingen die mensen in hun woonomgeving aanbrengen: om er hun thuis van te maken, er hun stempel op te drukken - dat kunnen verfraaiïngen zijn of noodzakelijke aanpassingen. Welke sporen laten we bedoeld of onbedoeld achter.

Het getal 476 is een werktitel. Deze wijk bestaat uit 476 identieke huizen, dat wil zeggen dat ze er aanvankelijk, in 1970, allemaal hetzelfde uitzagen aan de buitenkant. (Overigens weet ik het exacte aantal huizen niet, ik meen dat het er 476 zijn, maar misschien zit ik ernaast en dan hoor ik dat natuurlijk graag.) Bij de bouw kon voor verschillende indelingen gekozen worden en in de loop der jaren is er enorm veel verbouwd en aangebouwd. De komende 476 dagen ga ik de wijk verkennen: interieurs, exterieurs, bijgebouwtjes, aanbouwen. Maar ook de bewoners met hun beroepen, hobby's, passies, verzamelingen, herinneringen.

Op deze weblog zal ik mijn dagelijkse foto's, verhalen en bespiegelingen publiceren.
Bij deze nodig ik iedereen uit mij te voorzien van zijn of haar "footage". Ik heb al hier en daar gehoord van bijzondere interieurs waar ik dan ook zeer nieuwsgierig naar ben en die ik hopelijk binnenkort kan fotograferen.

Deze duif bijt 't spits af van mijn fotoproject over de Eurowoningen.

Snappen alleen wij als bewoners wat het bijzondere van onze wijk is? Mensen uit andere wijken vinden het bij hen heel leuk. Is ons "wij-gevoel" ontstaan doordat iedere bewoner automatisch lid is van de "Groenstichting" en daarmee een klein stukje verantwoordelijkheid draagt voor de wijk? Of zijn het toch zwembad, tennisbaan en speelvoorzieningen?
Wijzelf wonen hier sinds 1995, daarvoor woonden we een aantal maanden in een flat tegen Kanaleneiland aan in Utrecht. Ook daar was een groot "wij-gevoel", maar dan alleen tussen de mensen in ons eigen trappenhuis: tegenover onze voordeur was die van een man die violist was geweest op cruise-schepen en zijn vrouw die ergens op een administratie van een faculteit werkte. Hij speelde nog regelmatig, de vioolmuziek klonk door hun en onze voordeuren heen: prachtig. Onder hen woonde een vuilnisman met z'n vrouw. Op maandag- en donderdagochtenden, als bij ons het vuil opgehaald werd parkeerden ze de vuilnswagen en kwamen hij en z'n maten bij haar een bakkie drinken. Als heel Nederland naar het WK zat te kijken ging hij in z'n tuintje in z'n neergeklapte tuinstoel liggen genieten van de rust. Boven ons woonde een vrouw die secretaresse was in het kantoorgebouw tegenover de flat, ze had een relatie met de (getrouwde) eigenaar van een regionaal beroemd restaurant. Onder ons woonde een vrouw die een secretariaatsservice runde. Zij had zoveel overgewicht dat ze niet meer kon lopen, haar bureau stond voor het raam. Dat raam ging open om pakjes te ontvangen of mee te geven, en om een praatje te maken. Ze wist veel over de buurtjes, en omdat ze nooit van haar plek kwam was ze een soort spil van "ons trappenhuis", wij als bewoners hadden háár gemeenschappelijk.

In onze wijk zijn gemeenschappelijke voorzieningen die alleen voor ons toegankelijk zijn. Dat schept al een "wij". Daarnaast zitten we op een soort eiland: alleen deze identieke huizenrijen, omgeven door vier wegen. Eenmaal in de wijk verzachten de gebogen lijnen die de binnenpleinen omringen de strakke vormen van de huizen. Een echte claustrofoob krijgt vluchtneigingen maar wij vinden het fijn.