Maandagochtend en mooi weer, wat een heerlijke combinatie.maandag, maart 30, 2009
dag 005: Gwen
De kop is er nu echt af; vanochtend heb ik Gwens huis mogen fotograferen. We zullen geduld moeten hebben w.b. de negatieven, daarom heb ik toch snel ook een paar digitale foto's gemaakt en een kiekje van de geduldige hond die door mijn toedoen later brokjes in z'n bak kreeg dan gewoonlijk. 
Gwen, bedankt voor je gastvrijheid en voor het openstellen van je huis.
Ik geniet van het fotograferen van een interieur. Het gaat me niet om het mooie, het huis is interessant zoals het op dat moment is. Zoals het er staat staat het er en ik verschuif dan ook in principe helemaal niets.
zondag, maart 29, 2009
dag 004: geknot
Eens in de zoveel jaar moet 'ie eraan geloven en staat 'ie er vreemd bij. Hij heeft iets heldhaftigs, staat met gebalde vuisten nieuwe uitlopers te maken.
zaterdag, maart 28, 2009
dag 003: lente
Overal om je heen zie je dat de lente in aantocht is. Een paar dagen geleden was het nog zó koud dat ik me er nog helemaal niets bij voor kon stellen. Om thuis te fotograferen plukte ik dit takje. 
dag 003: stilleven
De dag begon regenachtig en het zag er niet naar uit dat het op zou klaren. Dan maar binnen blijven en vandaag m'n archief induiken? Eerst moest het hondje uit, en zoals ik met mezelf had afgesproken: altijd m'n camera(-mobieltje) mee. Vanonder m'n paraplu een mooi stilleven gefotografeerd. Het licht was mooi.
Vanmiddag werd het zowaar mooi weer, dus erop af en dit stilleven nogmaals - en nog een tuin die vanwege een verbouwing "open" was - op middenformaat vastgelegd: dit keer op film dus het resultaat laat nog op zich wachten. Ergens met zo'n fijne ouderwetse grote camera staan levert altijd een praatje op!
Vanmiddag werd het zowaar mooi weer, dus erop af en dit stilleven nogmaals - en nog een tuin die vanwege een verbouwing "open" was - op middenformaat vastgelegd: dit keer op film dus het resultaat laat nog op zich wachten. Ergens met zo'n fijne ouderwetse grote camera staan levert altijd een praatje op!vrijdag, maart 27, 2009
dag 002: starten
De ochtendwandeling met de hond is natuurlijk een mooie gelegenheid om onderwerpen te vinden. Op de Essex valt een uithangbord met de tekst "de Tuinkamer" op. Eerst maar even een rondje lopen en dan aanbellen. Eigenaresse Gwenn is allerhartelijkst en enthousiast als ik vraag of ik binnenkort mag komen fotograferen. Is hier sprake van verzamelwoede, of is zij professioneel bezig met oude spulletjes en decoreren?
De tuinkamer. Door de ontwerper van deze huizen bedoeld als hobbyruimte maar 40 jaar later zijn er zeer veel bedrijven, ateliers, praktijkruimtes en noem maar op in gevestigd. En inmiddels zijn er vele omgebouwd tot keuken of slaapkamer. Naar Gwenns tuinkamer ben ik heel benieuwd!
De tuinkamer. Door de ontwerper van deze huizen bedoeld als hobbyruimte maar 40 jaar later zijn er zeer veel bedrijven, ateliers, praktijkruimtes en noem maar op in gevestigd. En inmiddels zijn er vele omgebouwd tot keuken of slaapkamer. Naar Gwenns tuinkamer ben ik heel benieuwd!donderdag, maart 26, 2009
dag 001: 476: fotoproject eurowoningen
476 dagen
476 huizen, tuinen, keukentafels, verzamelingen
476 foto's
Ik neem een voorschot op 2010, het jaar waarin we het 40-jarig jubileum vieren van onze wijk: officieel "Park Rozendaal", en in Leusden: "De Eurowoningen".
476 Dagen lang zal ik elke dag (minimaal) een foto maken van iets of iemand in deze wijk. Archiefmateriaal van mezelf en van anderen gebruiken. Dit plan zit al jaren in m'n achterhoofd, ik heb al wat materiaal verzameld en zelfs al eens een keer een aanloopje genomen naar dit project, maar dat is destijds op niets uitgelopen. Nu een nieuwe poging. Het plan is een "boekje" te maken. Wat voor boekje en met welke inhoud staat nog niet vast. Onze wijk blijft boeien, inspireren en er is dan ook al veel over gepubliceerd: de bouwers (tegenwoordig Blauwhoed) halen deze wijk nog steeds vol trots uit hun map, en váák als er geschreven wordt over wijkbeheer, wonen-en-werken, kindvriendelijke wijken enzovoort, komen de "Eurowoningen" in Leusden ter sprake.
Ik ben geen schrijver, en eigenlijk is ook al alles geschreven wat er te schrijven valt: hoe goed we samenwerken, hoe mooi de wijk is, de Jantje Beton-prijs, hoe fijn het zwembad is, de tennisbaan... Wat dat betreft ga ik geen nieuwe poging wagen.
Ik start dit project in de eerste plaats als fotograaf van architectuur en interieurs. Vooral mijn eigen leven in en mijn kijk op onze wijk zal mijn uitgangspunt zijn. Ik ben gefascineerd door de veranderingen die mensen in hun woonomgeving aanbrengen: om er hun thuis van te maken, er hun stempel op te drukken - dat kunnen verfraaiïngen zijn of noodzakelijke aanpassingen. Welke sporen laten we bedoeld of onbedoeld achter.
Het getal 476 is een werktitel. Deze wijk bestaat uit 476 identieke huizen, dat wil zeggen dat ze er aanvankelijk, in 1970, allemaal hetzelfde uitzagen aan de buitenkant. (Overigens weet ik het exacte aantal huizen niet, ik meen dat het er 476 zijn, maar misschien zit ik ernaast en dan hoor ik dat natuurlijk graag.) Bij de bouw kon voor verschillende indelingen gekozen worden en in de loop der jaren is er enorm veel verbouwd en aangebouwd. De komende 476 dagen ga ik de wijk verkennen: interieurs, exterieurs, bijgebouwtjes, aanbouwen. Maar ook de bewoners met hun beroepen, hobby's, passies, verzamelingen, herinneringen.
Op deze weblog zal ik mijn dagelijkse foto's, verhalen en bespiegelingen publiceren.
Bij deze nodig ik iedereen uit mij te voorzien van zijn of haar "footage". Ik heb al hier en daar gehoord van bijzondere interieurs waar ik dan ook zeer nieuwsgierig naar ben en die ik hopelijk binnenkort kan fotograferen.
476 huizen, tuinen, keukentafels, verzamelingen
476 foto's
Ik neem een voorschot op 2010, het jaar waarin we het 40-jarig jubileum vieren van onze wijk: officieel "Park Rozendaal", en in Leusden: "De Eurowoningen".
476 Dagen lang zal ik elke dag (minimaal) een foto maken van iets of iemand in deze wijk. Archiefmateriaal van mezelf en van anderen gebruiken. Dit plan zit al jaren in m'n achterhoofd, ik heb al wat materiaal verzameld en zelfs al eens een keer een aanloopje genomen naar dit project, maar dat is destijds op niets uitgelopen. Nu een nieuwe poging. Het plan is een "boekje" te maken. Wat voor boekje en met welke inhoud staat nog niet vast. Onze wijk blijft boeien, inspireren en er is dan ook al veel over gepubliceerd: de bouwers (tegenwoordig Blauwhoed) halen deze wijk nog steeds vol trots uit hun map, en váák als er geschreven wordt over wijkbeheer, wonen-en-werken, kindvriendelijke wijken enzovoort, komen de "Eurowoningen" in Leusden ter sprake.
Ik ben geen schrijver, en eigenlijk is ook al alles geschreven wat er te schrijven valt: hoe goed we samenwerken, hoe mooi de wijk is, de Jantje Beton-prijs, hoe fijn het zwembad is, de tennisbaan... Wat dat betreft ga ik geen nieuwe poging wagen.
Ik start dit project in de eerste plaats als fotograaf van architectuur en interieurs. Vooral mijn eigen leven in en mijn kijk op onze wijk zal mijn uitgangspunt zijn. Ik ben gefascineerd door de veranderingen die mensen in hun woonomgeving aanbrengen: om er hun thuis van te maken, er hun stempel op te drukken - dat kunnen verfraaiïngen zijn of noodzakelijke aanpassingen. Welke sporen laten we bedoeld of onbedoeld achter.
Het getal 476 is een werktitel. Deze wijk bestaat uit 476 identieke huizen, dat wil zeggen dat ze er aanvankelijk, in 1970, allemaal hetzelfde uitzagen aan de buitenkant. (Overigens weet ik het exacte aantal huizen niet, ik meen dat het er 476 zijn, maar misschien zit ik ernaast en dan hoor ik dat natuurlijk graag.) Bij de bouw kon voor verschillende indelingen gekozen worden en in de loop der jaren is er enorm veel verbouwd en aangebouwd. De komende 476 dagen ga ik de wijk verkennen: interieurs, exterieurs, bijgebouwtjes, aanbouwen. Maar ook de bewoners met hun beroepen, hobby's, passies, verzamelingen, herinneringen.
Op deze weblog zal ik mijn dagelijkse foto's, verhalen en bespiegelingen publiceren.
Bij deze nodig ik iedereen uit mij te voorzien van zijn of haar "footage". Ik heb al hier en daar gehoord van bijzondere interieurs waar ik dan ook zeer nieuwsgierig naar ben en die ik hopelijk binnenkort kan fotograferen.
Deze duif bijt 't spits af van mijn fotoproject over de Eurowoningen.
Snappen alleen wij als bewoners wat het bijzondere van onze wijk is? Mensen uit andere wijken vinden het bij hen heel leuk. Is ons "wij-gevoel" ontstaan doordat iedere bewoner automatisch lid is van de "Groenstichting" en daarmee een klein stukje verantwoordelijkheid draagt voor de wijk? Of zijn het toch zwembad, tennisbaan en speelvoorzieningen?
Wijzelf wonen hier sinds 1995, daarvoor woonden we een aantal maanden in een flat tegen Kanaleneiland aan in Utrecht. Ook daar was een groot "wij-gevoel", maar dan alleen tussen de mensen in ons eigen trappenhuis: tegenover onze voordeur was die van een man die violist was geweest op cruise-schepen en zijn vrouw die ergens op een administratie van een faculteit werkte. Hij speelde nog regelmatig, de vioolmuziek klonk door hun en onze voordeuren heen: prachtig. Onder hen woonde een vuilnisman met z'n vrouw. Op maandag- en donderdagochtenden, als bij ons het vuil opgehaald werd parkeerden ze de vuilnswagen en kwamen hij en z'n maten bij haar een bakkie drinken. Als heel Nederland naar het WK zat te kijken ging hij in z'n tuintje in z'n neergeklapte tuinstoel liggen genieten van de rust. Boven ons woonde een vrouw die secretaresse was in het kantoorgebouw tegenover de flat, ze had een relatie met de (getrouwde) eigenaar van een regionaal beroemd restaurant. Onder ons woonde een vrouw die een secretariaatsservice runde. Zij had zoveel overgewicht dat ze niet meer kon lopen, haar bureau stond voor het raam. Dat raam ging open om pakjes te ontvangen of mee te geven, en om een praatje te maken. Ze wist veel over de buurtjes, en omdat ze nooit van haar plek kwam was ze een soort spil van "ons trappenhuis", wij als bewoners hadden háár gemeenschappelijk.
In onze wijk zijn gemeenschappelijke voorzieningen die alleen voor ons toegankelijk zijn. Dat schept al een "wij". Daarnaast zitten we op een soort eiland: alleen deze identieke huizenrijen, omgeven door vier wegen. Eenmaal in de wijk verzachten de gebogen lijnen die de binnenpleinen omringen de strakke vormen van de huizen. Een echte claustrofoob krijgt vluchtneigingen maar wij vinden het fijn.
Wijzelf wonen hier sinds 1995, daarvoor woonden we een aantal maanden in een flat tegen Kanaleneiland aan in Utrecht. Ook daar was een groot "wij-gevoel", maar dan alleen tussen de mensen in ons eigen trappenhuis: tegenover onze voordeur was die van een man die violist was geweest op cruise-schepen en zijn vrouw die ergens op een administratie van een faculteit werkte. Hij speelde nog regelmatig, de vioolmuziek klonk door hun en onze voordeuren heen: prachtig. Onder hen woonde een vuilnisman met z'n vrouw. Op maandag- en donderdagochtenden, als bij ons het vuil opgehaald werd parkeerden ze de vuilnswagen en kwamen hij en z'n maten bij haar een bakkie drinken. Als heel Nederland naar het WK zat te kijken ging hij in z'n tuintje in z'n neergeklapte tuinstoel liggen genieten van de rust. Boven ons woonde een vrouw die secretaresse was in het kantoorgebouw tegenover de flat, ze had een relatie met de (getrouwde) eigenaar van een regionaal beroemd restaurant. Onder ons woonde een vrouw die een secretariaatsservice runde. Zij had zoveel overgewicht dat ze niet meer kon lopen, haar bureau stond voor het raam. Dat raam ging open om pakjes te ontvangen of mee te geven, en om een praatje te maken. Ze wist veel over de buurtjes, en omdat ze nooit van haar plek kwam was ze een soort spil van "ons trappenhuis", wij als bewoners hadden háár gemeenschappelijk.
In onze wijk zijn gemeenschappelijke voorzieningen die alleen voor ons toegankelijk zijn. Dat schept al een "wij". Daarnaast zitten we op een soort eiland: alleen deze identieke huizenrijen, omgeven door vier wegen. Eenmaal in de wijk verzachten de gebogen lijnen die de binnenpleinen omringen de strakke vormen van de huizen. Een echte claustrofoob krijgt vluchtneigingen maar wij vinden het fijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)
